Angina pectoris

Angina pectoris

Auteur(s): 
prof. dr. J.W. Deckers, cardioloog

Angina pectoris betekent letterlijk pijn op, of eigenlijk van de borst. Thoracale pijnklachten komen vaak voor, maar berusten lang niet altijd op een cardiale oorzaak. In de praktijk wordt de term angina pectoris gereserveerd voor klachten die het gevolg zijn van een tijdelijk tekortschietende zuurstofvoorziening van het hart. De diagnose wordt vooral gesteld op basis van de interpretatie van de klachten. Aanvullend onderzoek is uiteraard vaak nodig en dikwijls zinvol, maar uiteindelijk is het beloop van de klachten richtinggevend aan de behandeling. Het stellen van de juiste diagnose is van belang omdat de aanwezigheid van angina pectoris een traject aankondigt van in principe levenslange medische behandeling en begeleiding. De juiste therapeutische adviezen kunnen bovendien het ziekteproces en het klinische beloop in gunstige zin beïnvloeden. Om al deze redenen verdient de patiënt met pijn op de borst een zorgvuldige en systematische benadering. Stabiele angina pectoris is een klinisch syndroom waarbij, min of meer voorspelbaar, pijn op de borst ontstaat wanneer het hart onvoldoende doorbloed wordt. Meestal zal lichamelijke inspanning de luxerende factor zijn, maar ook kou en emotie (met als gevolg toename van hartslag en bloeddruk) kunnen de symptomen uitlokken. Ernstige anemie of koorts kan het optreden van angina pectoris ook luxeren, zeker bij ouderen. De meest voorkomende oorzaak van angina pectoris is obstructief coronairlijden. Andere afwijkingen, zowel cardiaal als niet-cardiaal, kunnen ook aanleiding geven tot thoracale pijn of – zoals bij een ernstige aortastenose – zelfs typische angina. Het is van belang om deze uit te sluiten bij een patiënt met thoracale pijnklachten. Dit artikel gaat dieper in op de medicamenteuze behandeling van angina pectoris.